անշահասիրություն

Հայերեն

• ՄՀԱ՝ [ɑnʃɑhɑsiɾutʰˈjun]

Դասական ուղղագրութեամբ՝ վանկեր՝ ան•շա•հա•սի•րութ•յուն 

Գոյական

1. անշահասեր լինելը
2. անշահասերի վարմունք՝ արարք ◆ Սմբատը գովեց նրա անձնվիրությունը, սերը դեպի գործը, անշահասիրությունը և մտավոր զարգացումը։ (Շիրվանզադե)
3. (եկեղ․) Կրոնաքաղաքական հոսանք Ռուսաստանի XV դ. վերջին և XVI դ. առաջին կեսին։

Հոմանիշներ

1. տե՛ս Անշահախնդրություն

Արտահայտություններ

Բաղադրյալ բառեր

Աղբյուրներ

• Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
• Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
• Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
• Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
• Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։