անտրտունջ

Հայերեն

• ՄՀԱ՝ [ɑntɾˈtund͡ʒ]

Դասական ուղղագրութեամբ՝ վանկեր՝ ան•տ(ը)ր•տունջ 

Ստուգաբանություն

(ած․) (մկբ․)

1. առանց տրտունջի, չտրտնջացող ◆ Դու… շատ տառապեցիր անտրտունջ հոգով։ Հովհաննես Թումանյան ◆ Էդպես խոսքեր շատ ենք լսել, էլ կլսենք անտրտունջ: Հովհաննես Հովհաննիսյան
2. անմռունչ, հլու

Հոմանիշներ

1. անգանգատ, անմռունչ, հլու
2. (փխբ․) գլուխը կախ

Արտահայտություններ

Բաղադրյալ բառեր

Աղբյուրներ

• Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
• Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
• Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
• Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
• Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։