գեղտ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ գեղտ 

  1. Արարատյան` նորածինների գանգի ոսկրազուրկ մասը, որ գտնվում է գանգի կարանների խաչման կետում և պատած է շարակցական թաղանթով, գաղտուն, հոգետուն
  2. Արարատյան, Մուշ` գլուխ ◆ Թո՛րկ էսոնց սատանի կեր անենք, էսնոց խոր գաղտը, գյոռբեգյոռ ըլի: (Խաչատուր Աբովյան) ◆ Վարոցով գոմշի գաղտին վեր էր հատում: (Սահակ Ամատունի)

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։