հետամնաց, քաղաքակրթությունից հեռու՝ խուլ ◆Եվ մեր ժողովուրդը, մանավանդ մեր երկրի ետ ընկած, խուլ ու խավար անկյուններում, չոքած տնքում է սարանց առաջին։ Հովհաննես Թումանյան◆Այ նոր նշանակումը աքսոի պես բան մըն էր դեպի Քյուրտիատանի [Քյուրդիստանի] այդ շատ ետ ինկած անկյունը։ Աշոտ Հովհաննիսյան
անբարտես, ցածր մակարդակի ◆Դու տեսել ես այդ տունը՝ ետ ընկած փողոցում, խոնավ մռայլ պատերով։ Ն-Դ◆Բարեկամս այդ քաղաքամասի ամենաետ ընկած և ամենակեղտոտ փողոցներից մեկում էր ապրում։ ն◆Այսպիսի եռանդյամբ և լավ գնով առած ձիանքն են... որ երևում են փալանի տակին, ինչպես մի ետ ընկած յաբու [«հասարակ բեռնակիր ձի»]։ (Պերճ Պռոշյան)
(փխբ․) ցածր կանգնած, աննշան ◆– Չէ՛, չէ՛, Հե, իմ Հեղնար ջան, իմ անումս Արշակ չըլնի, թե որ աչքս բաց՝ Սմբատի պես ետ ընկած տղին թողամ իմ սիրածին ձեռիցս խլի։ (Պերճ Պռոշյան)◆– Ի՜նչ պակաս մարդիկ են. թե քու հորից ետ ընկա՞ծն են նրանց հայրերը։ Սերո Խանզադյան
անզոր, ձեռքից գնացած ◆– Неужели ես այնքան ետ ընկած եմ, որ ինձ համար գուլպա ու ձեռնոց չեմ կարող առնել։
մի հետին տեղ դրված՝ թաքցված ◆Մեր սերը մեր մեջը մնացնենք, մեր սրտի խոր քնջումը [«անկյունում»] թաղենք, թող ման էն ետ ընկած տեղը։ Սերո Խանզադյան
