երկբարբառ

Վիքիբառարան-ից

Դասական ուղղագրութեամբ՝

Վանկեր՝ երկ•բար•բառ 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. երկու ձայնավորի կամ մեկ ձայնավորի և մեկ ձայնորդի կապակցություն մեկ վանկի մեջ, որի հետևանքով նրանցից մեկը զրկվում է վանկարար դերից և լիահնչությունից

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. երկձայն, երկձայնավոր

Արտահայտություններ[խմբագրել]