Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ զու•գա•ձայն
միատեսակ՝ նման ձայն ունեցող
(փխբ․) ◆ Նժույգներ մերթ զուգաձայն Դերենիկ Դեմիրճյան տե՛ս երկձայն ◆ Երեխաներն իրար էին անցել, խոսում էին զուգաձայն, իրար ընդմիջելով, իրարից նեղանալով։ Անահիտ Սեկոյան
(փխբ․) (լեզվբ․)
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
