Jump to content

թառել

Վիքիբառարան-ից

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ վանկեր՝ թա•ռել 

Ստուգաբանություն

[խմբագրել]

Բայ

  1. թառի վրա նստել, տեղավորվել  Ու հանկարծ այդ հավքը թառեց նրա ուսին։ (Ակսել Բակունց)  Չեմ թողնի այդ մանկան վրա անգամ թիթեռը թառի: Սարմեն  Թառի վրա թառած էր աքաղաղը իր հարեմը շուրջը հավաքած։ (Րաֆֆի)  Ձեռքերն, ասես խրտնելով՝ վեր թևարկում, հետո կարծես ապահովված՝ ես են գալիս թառում, սրտին։ Պարույր Սևակ  Այս շենքի վրա՝ ամպերն են թառել, քնել է քամին։ Եղիշե Չարենց
  2. (փխբ․) բարձր տեղում նստել՝ կանգնել (մարդու մասին)  Հեյ, քաջ Թաթուլ, կանչեց շահը, Անմա՞հ էիր քեզ կարծում, Եկ, բերել եմ ես քո մահը, Ի՞նչ ես թառել ամրոցում։ Հովհաննես Թումանյան  Ես թառել եմ իմ դիտանոցում։ (Մուրացան)
  3. նստել բարձրադիր տեղում (ծառի, լեռան և այլն)
  4. գտնվել, տեղավորված լինել, տեղ դնել  Լեռնալանջին թառել էր հնամենի վանքը։  Դիմացը լեռն է սրագագաթ. որի այն խոժոռ գագաթին թառել է վանքը որպես արծիվ։ Եղիշե Չարենց  Սեդոն կը տեսներ, թե ինչպես գիշերը թառելու կուգար բնության էն վայրի բունին մեջ։ Ռուբեն Զարդարյան  Խաղաղությունը կթառեր թռչունների վրա։ Ռուբեն Զարդարյան
  5. (բնստ․) (հզվդ․) իջնելով նստել մի տեղում, վայրէջք կատարել
  6. (փխբ․) իջնել, փռվել, տարածվել (խավարի, մպերի մասին և այլն)
  7. Սեբաստիա՝ (փխբ․) մեկի օձիքը բռնել՝ բաց չթողնել

Հոմանիշներ

[խմբագրել]
  1. նսռել, հանգնչել, բարձել, կումարել (գվռ.), թառ լինել

Արտահայտություններ

[խմբագրել]

Աղբյուրներ

[խմբագրել]