ժողովուրդ

Վիքիբառարան-ից

Հայերեն

Վանկեր՝ ժո·ղո·վուրդ 

Գոյական

  1. Երկու կամ ավել անձերի խումբ։ ◆ Ժողովրդի միջիցհանկարծ քահանային տրվեց մի հարց: (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Ժողովուրդը երկար ծափահարում է երգչուհուն: ◆ Բազմաթիվ ժողովուրդ, որ ուղեկցում էր նրա դագաղին, եկավ մինչև… հանգստարանը: (Մուրացան) ◆ Սուտ մեռուկ էր արել, որ գլխին ժողովուրդ հավաքի: (Նաիրի Զարյան)
  2. երկրի տերության բնակչությունը։ ◆ Սովետական ժողովուրդը հսկայական խանդավառությամբ ընդունեց յոթնամյա պլանը (Մամուլ):
  3. որևէ ազգի բոլոր անհատների ամբողջությունը։ ◆ Տանուտեր Խաչոն որպես ժողովրդից ընտրված գյուղի գլխավորը, որպես պաշտոնական անձն, միշտ հարաբերություններ ուներ կապալառուի հետ: (Րաֆֆի) ◆ Մի բնակավայր երկու տարբեր ժողովրդով, որոնք ունեին իրենց առանձին սովորությունները, առանձին շահերը: (Ակսել Բակունց)
  4. մարդիկ մարդկանց բազմություն։ ◆ Ամեն մի ժողովրդի մեծության առաջին նշանը իր գրականությունն է: (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Նա զգաց, որ իրենց դեմ է եղել հայ ժողովրդի խիղճը: (Դերենիկ Դեմիրճյան)
  5. որևէ պետության ամբողջություն։ ◆ Մենք երկուսս էլ ոչխարների փոխարեն ժողովուրդ ենք կառավարում: ◆ Այ քեզ մեծ ժամ, լավ ժողովուրդ: (Հովհաննես Թումանյան)
  6. որևէ երկրիէ ազգի հիմնական աշխատավորական զանգվածը, որ հակադրվում է ունևոր, իշխող, շահագործող դասին ◆ Իմացեք, որ ժողովրդի քնարը… Չի կարող ստել: (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Եվ սիրում է ժողովրդի լեգենդները ու բալլադները, Ականջ կանի նա հաճույքով: (Հովհաննես Թումանյան)
  7. հպատակներ ◆ Այսինչ թագավորն այս ժամանակին, իր ժողովուրդը հանձնեց ռուսին: (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Քո ժողովուրդն ենք մենք: (Դանիել Վարուժան) ◆ Մելիքներն կիրենց ժողովրդի հետ վերադարձան գաղթականությունից: (Րաֆֆի)
Հոմանիշներ[խմբագրել]
  1. ազգ, ազհություն
  2. ազգաբնակություն
  3. բազմություն, ամբոխ
Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]