ժողովրդական լեզու
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [ʒɔʁɔvɾdɑkɑn lɛˈzu]
Ստուգաբանություն
[խմբագրել]Բացատրություն
- (լեզվբ․) ժողովրդական լայն զանգվածների համար ընդհանուր, հասկանալի, խոսակցական լեզու, ինչպես գրաբարը՝ 5-րդ դարի հայերի համար, արդի հայերենը, ռուսերենը, գերմաներենը, ֆրանսերենը համապատասխանաբար հայերի, ռուսների, գերմանացիների, ֆրանսիացիների համար
- նեղ իմաստով՝ առօրյա լեզուն, որի մեջ օգտագործվում են ինչպես գրական լեզվի, այնպես էլ բարբառների ամենաբազմապիսի իրողություններ առանց որևէ ընտրության՝ «ռամկական լեզուն», «ռամկաբանությունը», «հասարակաբանությունը», երբեմն նաև բարբառը
Հոմանիշներ
[խմբագրել]- ռամկական բարբառ
Թարգմանություն
|
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Հ.Զ. Պետրոսյան, Ս.Ա. Գալստյան, Թ.Ա. Ղարագյուլյան, Լեզվաբանական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիա», 1975 — 328 էջ։