ինքնադավաճանություն
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [iŋkʰnɑdɑvɑt͡ʃɑnutʰˈjun]
վանկեր՝ ինք•նա•դա•վա•ճա•նու•թյուն
Բառակազմություն
[խմբագրել]Գոյական
- (նորբ․) ինքն իրեն դավաճանելը ◆ Ինձ տագնապահար է արել ժողովրդի ինքնադավաճանությունը։
Թարգմանություն
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Սեդա Էլոյան, Արդի հայերենի նորաբանությունների բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «Հայաստան», 2002 — 492 էջ։