ինքնահիացք
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [iŋkʰnɑhˈjɑt͡sʰkʰ]
վանկեր՝ ինք•նա•հի•ացք
Բառակազմություն
[խմբագրել]Գոյական
- (նորբ․) ինքն իրենով հիանալը ◆ Մեղավոր է մտավորականի հենց այն տեսակը, որ իշխանությանը մղել է ինքնահիացքի և ժողովրդից կտրվածության։
Թարգմանություն
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Սեդա Էլոյան, Արդի հայերենի նորաբանությունների բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «Հայաստան», 2002 — 492 էջ։