ինքնատրվում
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [iŋkʰnɑtɾˈvum]
վանկեր՝ ինք•նա•տ(ը)ր•վում
Բառակազմություն
[խմբագրել]Գոյական
- (նորբ․) ինքնակամ իրեն հանձնելը՝ զոհաբերելը ◆ Բայց Հիսուսի ինքնատրվումը չէր կարող ողբերգություն չդառնալ։
Թարգմանություն
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Սեդա Էլոյան, Արդի հայերենի նորաբանությունների բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «Հայաստան», 2002 — 492 էջ։