լեզվական անցումների անընդհատության տեսություն

Հայերեն

• ՄՀԱ՝ [lɛzvɑkɑn ɑnt͡sʰumnɛɾi ɑnəndhɑtutʰjɑn tɛsutʰˈjun]

Բացատրություն

1. (լեզվբ․) լեզվի զարգացման, լեզվական իրողությունների ծավալման տեսություն, որի հեղինակները (Շուխարդտ և Շմիդտ) ժխտում են լեզվի (բարբառի) միասնական համակարգի գոյությունը և գտնում, որ լեզվական յուրաքանչյուր իրողություն (բառ, լեզվական ձև, հնչյունական, քերականական, շարահյուսական երևույթ) զարգանում է բոլորովին ինքնուրույն, անկախ կերպով՝ տարածվելով սկսած իր առաջացման, կաղմավորման վայրից անընդհատ խաչավորվելու միջոցով։

Հոմանիշներ

Թարգմանություն

• ռուսերեն՝ теория непрерывности языковых переходов (ru) ‎(teorija nepreryvnosti jazykovyx perexodov)
• անգլերեն՝
• ֆրանսերեն՝
• գերմաներեն՝

Աղբյուրներ

• Հ.Զ. Պետրոսյան, Ս.Ա. Գալստյան, Թ.Ա. Ղարագյուլյան, Լեզվաբանական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիա», 1975 — 328 էջ։