լռիկ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ լը•ռիկ 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Ածական

  1. (փղքշ․) բոլորովին լուռ, ձայն ու ծպտուն չհանող, առանց ձայն ու ծպուտի ◆ Իսկ գերիները անքուն, լռիկ կարտասվեն: (Դանիել Վարուժան)
  2. լռակյաց ◆ Կանգնած ես կողքիս լռիկ, սգավոր: Հովհաննես Հովհաննիսյան
  3. որտեղ կամ երբ լռություն է տիրում
  4. առանց արտահայտելու՝ արտահայտվելու
  5. լռակյաց, լռություն սիրող ◆ Ասլան լռիկ մեկն էր: ◆ Արտասվեց դառնագին այդ լռիկ սենյակին մեջ: Տիգրան Կամսարական

թաքուն պահված, չարտահայտված ◆ Արուսյակը միշտ կսիրեր մորեղբայր, բայց լռիկ: (Արփիար Արփիարյան)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. տե′ս լռելյայն (1)

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. լռիկ մնալ - չխոսել ◆ Լռիկ մնացին պահ մը ծնողքն: Տիգրան Կամսարական

Աղբյուրներ[խմբագրել]