խոզիթ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ խո•զիթ 

  1. Բալու, Քղի, Խարբերդ, Պոլիս, Պարտիզակ, Արաբկիր, Սեբաստիա՝ բույս, որ վրա առաջանում են կակուղ` բայց կպչուն ձշերով սերմեր, որոնք զգեստների կամ մորթու վրա կապչելով` դժվարությամբ են պոկվում ◆ Վատ խոզիթնետեր են: (Հ․Տեր-Հակոբյան) ◆ Փուշ-փուշ խոզիթուկները տվին ձեզի: (Թլկատինցի)

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։