ծուռ նստենք շիտակ խոսենք

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն դարձվածք

  1. ասում են, երբ մի իրողության մասին ուզում են անկեղծ արտահայտվել ◆ - Ծուռը նստենք, շիտակ խոսենք՝ մեր Վաղարշակն ի՞նչ կարողության տեր է։ Մուշեղ Գալշոյան ◆ Ու ինչ էինք մենք Ու երկիրը մեր, Եթե ծո՛ւռ նստենք, բայց խոսենք շիտա՛կ․ - Եթե նավ՝ ապա չոր ժայռի վրս, Եթե ցավ՝ ապա արցունքով լեցուն։ (Գևորգ Էմին) ◆ Ծուռ նստինք՝ շիտակ խոսինք։ Վերոհիշյալ քննադատը թեև սխալ բան մը կ’ըսե, բայց ըսածը․․․ հմայիչ է։ Շահան Շահնուր ◆ - Ճնճուղ ու մրջեմն, արեք ծուռ նստինք, շիփ-շիտակ խոսանք։ Օր ընձի մնա, մրջեմն օղորդ [«ճիշտ»] է։ ◆ համեմատության համար՝ Բայց ավելորդ չէր լինի ծուռ նստել և շիտակ հարց տալ գրախոսին․․․ ։ Գուրգեն Մահարի ◆ Եվ եկավ մի պահ, երբ ծուռը նստեցին և արդար դատեցին, տվեցին առան, յուրաքանչյուրի մեջ մի ներքին տագնապ բարձրացավ։ «Հայաստանի Հանրապետություն» ◆ Եվ ինչ էինք մենք Ու երկիրը մեր, Թե շիտա՛կ նստած՝ ծո՜ւռ խոսենք անգամ, - Զբոսաշրջիկ՝ իր հայրենիքում, Հյուր՝ իր սեփական օջախ ու հարկում։ (Գևորգ Էմին)

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Պետրոս Սարգսի Բեդիրյան, Հայերեն դարձվածքների ընդարձակ բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարանի Հրատարակչություն», 2011։