մի բան վրա-վրա կատարվել, տեղի ունենալ ◆Բերդից կարկուտի նման տեղացող նետերը չէին կարողանում զսպել նրանց կատաղությունը։ (Րաֆֆի)◆Հանկարծ խնձորները ծառի վերևից՝ թը՜փ-թրը՜փ, թը՜-թրը՜փ... կարկուտի պես թափվում են ցած։ Ստեփան Զորյան◆Նրա թափահարվող գլխին կարկտի պես թափվում էր ամբողջ կոլեկտիվի վաստակած գովքն ու պարսավանքը։ Պուտիկ◆Էն մեկէլ լեզվանի էր, քարե կարկտի պես ինչ ըսես օր չը [չը՛] թափեր վըր արդարի գլխուն: (Դատավորն էշ չէ) ◆- Ի՞նչ է լինում այն կռվողի դրությունը, երբ նրա գլխին կարկուտի պես հարվածներ են իջնում, երբ ծեծում են նրան ամեն կողմից։ Վրթանես Փափազյան
