շուկայավարում

Հայերեն

• ՄՀԱ՝ [ʃukɑjɑvɑˈɾum]

վանկեր՝ շու•կա•յա•վա•րում 

Գոյական

1. (նորբ․) (տնտգ․) արտադրության և առևտրի կազմակերպման ու իրացման կառավարման համակարգ, որը հաշվի է առնում պահանջարկը, առաջարկը, գնագոյացումը, գովազդը, ապրանքատեսակների պլանավորումը և այլն (մարկետինգ) ◆ Հայկական դրոշմանիշները մեծ պահանջարկ ունեն միջազգային շուկայում՝ հիմնականում շնորհիվ խելամիտ ու հեռատես շուկայավարություն։ ◆ Այս պայմաններում ձեռնարկությունները հարկադրված կլինեն իրականացնել արմատական տեխնոլոգիական վերազինման աշխատանքներ, հատարելագործել մենեջմենթի և շուկայավարման կարողականությունը։ Աշոտ Հովհաննիսյան

Թարգմանություն

Աղբյուրներ

• Սեդա Էլոյան, Արդի հայերենի նորաբանությունների բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «Հայաստան», 2002 — 492 էջ։