ուրույն
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [uˈɾujn]
Դասական ուղղագրութեամբ՝ ուրոյն վանկեր՝ ու•րույն
Ստուգաբանություն
[խմբագրել]Բնիկ հնդեվրոպական՝ *or-o- (*or-o-en-) «խախուտ, նոսր, հեռու կանգնած, իրարից հեռանալ» արմատից, որից նաև որոշ. հմմտ. հունարեն ερήμος «լքված, զատ, առանձին», լիտվերեն irti «քայքայվել, պատռվել»։
Ածական
- առանձնահատուկ, յուրահատուկ, հատուկ, առանձնակի ◆ Ջմեռային սառնամանիքն ուրույն գրավչություն էր տալիս այդ ընդհանուր կենդանությանն ու ժխորին: (Նար-Դոս) ◆ Եվ ամենայն ազգը իր երանգներով ու գույնով երգում է ուրույն իր ձայնով: Եղիշե Չարենց
- զատ, առանձին, մեկուսացած ◆ Պռոշյանը հոբելյանի օրերին վերհիշում էր իր կյանքի այնպիսի դեպքեր ու երևույթներ, որոնցից յուրաքանչյուրը կարող էր մի ուրույն վեպի նրյութ դառնալ: (Մամուլ)
- միայն իրեն հատուկ, սեփական, ինքնատիպ, ինքնահատուկ ◆ Ես Հայաստանի պատմության մեջ գտա մի ամբողջ ուրույն աշխարհ: (Մամուլ) ◆ Մի ուրույն աշխարհ է Մթնաձորը, քիչ է ասել կուսական ու վայրի: (Ակսել Բակունց)
- ինքնուրույն, ոչ ուրիշի ◆ Մատենադարանում կան նրա ուրույն թարգմանական բազմաթիվ ձեռագրեր: Աշոտ Հովհաննիսյան
Հոմանիշներ
[խմբագրել]- յուրահատուկ, ինքնահատուկ
- առանձնահատուկ, մասնահատուկ, առանձնակի
- առանձին, զատ, տարբեր, ջոկ (ժղ․)
- բնորոշ, տիպիկ, տիպական
Արտահայտություններ
[խմբագրել]| Բաղադրյալ բառեր | |
| Թարգմանություններ | |
| |
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
- Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
- Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
- Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
- Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։