պատվաճանաչողություն
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [pɑtvɑt͡ʃɑnɑt͡ʃʰɔʁutʰˈjun]
վանկեր՝ պատ•վա•ճա•նա•չո•ղու•թյուն
Բառակազմություն
[խմբագրել]Գոյական
- (նորբ․) պատվի զգացում, պատվազգացողություն ◆ Ի դեմս Աբու Մուսեի, մենք գործ ունենք երկրի պատվաճանաչողության, ըմբոստ կատաղության ձայնի, ժողովրդի դիմադրողականության թափի հետ։
Թարգմանություն
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Սեդա Էլոյան, Արդի հայերենի նորաբանությունների բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «Հայաստան», 2002 — 492 էջ։