ջրագիտուն
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [d͡ʒɾɑɡiˈtun]
վանկեր՝ ջ(ը)•րա•գի•տուն
Բառակազմություն
[խմբագրել]Գոյական
- (նորբ․) ջրի աղբյուր որոնելու և կառուցելու գիտակ ◆ Աղբյուրի վարպետ ջրագիտուն Մեհրաբը ծերունական գլուխը հպում էր գետնին ու ականջ, դնում, թե ընսգետնյա ո՞ր շետից է հառնում ջրաձայնը։ Ալբերտ Հովհաննիսյան
Թարգմանություն
Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Սեդա Էլոյան, Արդի հայերենի նորաբանությունների բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «Հայաստան», 2002 — 492 էջ։