սովորություն

Վիքիբառարան-ից

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ սովորութիւն

Վանկեր՝ սո•վո•րու•թյուն 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Արմատ՝ սովոր, վերջածանց՝ -ություն:

Գոյական

  1. ավանդաբար հաստատված հասարակական վարքագծի կանոնների ամբողջությունը, ընդհանուրի կողմից իբրև ավանդույթ ընդունված կարգ
  2. (իրավ․) այս կամ այն հասարակական միջավայրում ամուր կերպով հաստատված կանոն, որ կարգավորում է մարդկանց վարքագիծը, վարվելակերպն ու գործելակերպը հասարակական կյանքի որոշակի բնագավառում
  3. գործելու՝ վարվելու՝ աշխատելու և այլնի սովորական դարձած կարգ՝ եղանակ՝ կերպ ◆ Սովորությունը երկրորդ բնավորություն է:
  4. վարժությամբ՝ փորձով և այլնով ձեռք բերված հմտություն ◆ Ցուլին բարձրացնելը սովորության է, իսկ նշանին խփելը սովորություն չէ՞:
  5. որևէ բանի՝ սովորական դարձած՝ անհրաժեշտության ու ներքին պահանջի վերածված անդիմադրելի հակում, մոլություն, հիվանդություն ◆ Ծխելու՝ ոգելից խմիչքներ գործածելու՝ թղթախաղի սովորություն:

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. սովորույթ, ավանդույթ, ծես, կանոն, օրենք, (ժղ․) ադաթ, սովորույթք, սովորք (հնց․), սահմանք (գվռ․)
  2. վարք, նիստուկաց, վարքուբարք
  3. հմտություն, վարպետություն
  4. մոլություն, մոլուցք, հիվանդություն

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]