վերթի
Հայերեն բարբառային բառ
- ՄՀԱ՝ [vɛɾˈtʰi]
վանկեր՝ վեր•թի
- Ղարաբաղ՝ որդի, հարազատ զավակ ◆ Հենգյ վերթի օնեմ՝ իրեքը տղա, էրկունը ախճիգյ։
- կոչական բառ, որով դիմում են մեծ կինը մի անծանոթ տղամարդու ◆ Ա՛ վերթի, անըմտ հի՞նչ ա, վրդղա՞ցե ըս։
Արտահայտություններ
[խմբագրել]Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Հրաչյա Աճառյանի անվան լեզվի ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։