գրավոր վկայություն, վկայական, վկայաթուղթ ◆Նոտարը սխալ էր վավերացրել հողի վկայագիրը:(Ակսել Բակունց)
ուսումնական հաստատության ավարտական ատեստատ կամ դիպլոմ ◆Փարիզեն նոր դարձած էր բժշկության վկայագիրն ի ծոցին։(Գրիգոր Զոհրապ)
(փխբ․) որևէ բանի վկայությունը հանդիսացող փաստաթուղթ
(փխբ․) գրավոր հուշարձան (երկ, արձանագրություն և այլն), որ հարազատ կերպով ներկայացնում է այս կամ այն իրադարձության՝ երևույթի և այլնի պատկերն ու պատմությունը ◆Պռոշյանի վեպերը 19-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գյուղի կյանքի վառ վկայագիրն են (դասագիրք)։
(փխբ․) որևէ բանի ապացույցը՝ վկայությունը հանդիսացող փաստ՝ տվյալ՝ հանգամանք ◆Կպարծենամ դիվիզիայով մեր Հայկական, և Թամանյան մեր կոչումով, որ լոկ բառ չէ սովորական, վկայագիր է քաջության։(Անահիտ Սահինյան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
Ալինա Մուրադյան, Նորածանոթ բառերի բացատրական բառարան (Իմաստասեր Անանիա Շիրակացի համալսարան), Երևան, 2006 — 60էջ։
