փռել բայի կրավորականն ու չեզոքը ◆Գետնին փռված ծաղկանկար գորգի վրա… ննջում էր վեհ անդորրությամբ չքնաղ եղնիկը շահի։ (Գարեգին Սևունց)
մեկնվել, վայր ընկնել (գետնին, մահճակալի՝ բազմոցի և այլնի վրա) ◆Կինը… իներցիայով առաջ վազեց մի քանի քայլ էլ և փռվեց գետնին երեսի վրա։ (Նար-Դոս)
(փխբ․) տարածվել, ձգվել ◆Աստղերի և լուսնի տակ փռվել էր Արարատյան դաշտը։ (Ակսել Բակունց)◆Փռվում է դեմս իսկույն մի փողոց խաղաղ ու փողոցի անկյունում մի վտիտ տղա։ Եղիշե Չարենց
շաղ գալ, ցրվել ◆Նրա խիտ և երկայն մազերը փռվեցին և ծածկեցին ամբողջ կազմվածքը ամեն կողմից։ (Ղազարոս Աղայան)
օդի միջոցով տարածվել՝ սփռվել ◆Քառասուն-հիսուն կրծքից բխած՝ այս հուժկու, բազմահնչուն և միահամուռ ձայնը, որ ինքնին հայոց լեզուն է, Երասխի շառաչի հետ փռվելով Արարատյան աշխարհի վրա՝ թվում էր, թե սլանում է ազատ-Մասիսն ի վեր։ (Ավետիք Իսահակյան)
մեկնվել ◆Ղուկաս էֆենտի իր թիկնաթոռին մեջ փռված… կդիտեր այս տողանցությունը։ «Երևանյան օրեր»
ընկնել, սպանվել ◆Եվ թշնամու զինվորները փռվում էին գետնին։ (Գեղամ Սարյան)
(փխբ․) ծավալվել, ուռճանալ, մեծանալ ◆Եվ վարդագույն մի մշուշի նման նրա հոգում փռվում էր մի անեզրական կարոտ։ Եղիշե Չարենց
(փխբ․) ձգվել, երկարությամբ տարածվել՝ բացվել
(փխբ․) տարածվել, հռչակվել ◆Քաղաքի մեջ լուր փռվեցավ:Ռափայել Պատկանյան
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
