քառաբարբառ

Հայերեն

• ՄՀԱ՝ [kʰɑrɑbɑɾˈbɑr]

Բացատրություն

1. (լեզվբ․) վանկի մեջ չորս ձայնավորների և ձայնորդների արտասանական սերտ միասնությամբ ստացված զուգակցումը, զուգակցվող ձայնավորներից մեկի վանկարար հատկության պահպանումով․ օրինակ՝ պրովանսալերեն pluoe

Հոմանիշներ

Թարգմանություն

• ռուսերեն՝ тетрафтонг (ru) ‎(tetraftong), квадрифонг (ru) ‎(kvadrifong)
• անգլերեն՝ tetraphthong
• ֆրանսերեն՝ tétraphtongue
• գերմաներեն՝ Tetraphtong

Աղբյուրներ

• Հ.Զ. Պետրոսյան, Ս.Ա. Գալստյան, Թ.Ա. Ղարագյուլյան, Լեզվաբանական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիա», 1975 — 328 էջ։