ածականակերտ ածանց

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

  • ՄՀԱ՝ [ɑt͡sɑkɑnɑkɛɾt ɑˈt͡sɑnt͡sʰ]

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Բացատրություն

  1. (լեզվբ․) այն ածանցները (նախածանց, վերջածանց), որոնք կցվելով բառին կամ արմատին՝ դրանք վերածում են ածականի, իսկ ածականների վրա դրվելով՝ նրանց իմաստափոխում, տալիս են նոր նշանակություն (գյուղացիական, բժշկական, կարմրավուն, անտուն և այլն)


Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հ.Զ. Պետրոսյան, Ս.Ա. Գալստյան, Թ.Ա. Ղարագյուլյան, Լեզվաբանական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիա», 1975 — 328 էջ։