անառակ որդի

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն դարձվածք

  1. (մոլորյալ զավակ օտար-ռուս. блудный сын)- վատ ուղու վրա կանգնած տղա (որ նաև իր ճանապարհից ետ է դառնում) ◆ Էլի եկել եմ արձակուրդին` տարին մեր տուն եկող-չեկող անառակ որդիդ ◆ Այնտեղից մերժվեցավ նա, այնտեղիս արտաքսվեցավ նա, որպես մի անառակ, որպես մի մոլորյալ որդի (Րաֆֆի) ◆ Իր անկախ դիրքն ոի ազատ դաստիրակությունը չէր հարմարած հայրենի տան նահապետական ընթացքին ուր անառակ ու անդարձ որդին մը նկատված էր (Գրիգոր Զոհրապ) ◆ Այդպես` ոբ երգի անառակ որդի, / Գիտեն, դու մի օր կվերադառնաս / Քո տունն հայրենի նաիրյան Պառնաս (Ձեռագիր) ◆ «Աչքդ քոռնա, դու հարամ կաթի անառակ զավակ» ◆ Չհասկացավ, թե ինչպես փաթատվեց որդիասռր մայրն անառակ զավակի ծնկներովը (Պերճ Պռոշյան) ◆ Նրանք (կղզյակներն) այս ծովակի «անառակ որդիներն» են... ◆ Անառա՞կ, ինչո՞ւ այդ անուննեք տալիս նրանց ◆ Էնդուր որ չոր, ամայի բաներ են, ոչ ասունի են պետք, ոչ անասունի (Մուրացան)

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Պետրոս Սարգսի Բեդիրյան, Հայերեն դարձվածքների ընդարձակ բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարանի Հրատարակչություն», 2011։