ապոկոպա

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

< апокопа < հուն. apokօpe «հատում, կտրում, անջատում»

Գոյական

  1. (լեզվբ․) վերջատում՝ արտասանվածքում բառավերջի հնչյունի կամ որոշ հնչյունների բացթողումը, բառի կարճացում՝ առանց նրա նշանակությանը վնասելու, վերջնահնչյունի անկում, օրինակ՝ «Օ, Սուլ, Սուլամի, իմ Սուլամիթա» (Պ. Սևակ)


Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Աշոտ Հայրապետյան, Օտար բառերի բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «հեղինակային հրատարակություն», 2011 — 643 էջ։
  • Մելս Սանթոյան, Արեն Սանթոյան, Գրականագիտական բառարան, Երևան, «Վան արյան», 2006 — 209 էջ։