արտաքին խոսք

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

  • ՄՀԱ՝ [ɑɾtɑkʰin ˈχɔskʰ]

Բացատրություն

  1. (հոգեբ.) հնչող խոսքը, որը լսելի է ոչ միայն խոսողի, այլև ուրիշների համար (արտաքին բանավոր խոսք)


Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Ա․ Ա․ Նալչաջյան, Հոգեբանական բառարան («Լույս» հրատարակչություն), Երևան, 1984 — 240 էջ։