բարոյական բարության տեսություն

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

  • ՄՀԱ՝ [bɑɾɔjɑkɑn bɑɾutʰjɑn tɛsutʰˈjun]

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

  1. (բրգ․) բարոյագիտական կոնցեպցիա, որի կողմնակիցները գտնում են, թե բարոյական գործունեության մեջ նշանակություն ունի ոչ այնքան արարքը (այն, ինչ արվել է), որքան դրդապատճառը, մղումը, այսինքն այն, հանուն որի արարքը կատարված է


Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Խմբագրությամբ Ի․ Ս․ Կոնի, Բարոյագիտական բառարան, Երևան, ««Հայաստան» հրատարակչություն», 1985 — 200 էջ։