գլուխն առնել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն դարձվածք

Գլուխն առնել 1[խմբագրել]

  1. ճանապարհ ընկնելու ևն․ քայլ կատարել ◆ Կառնի իր գլուխը կգնա Թիֆլիսներում, քաղաքներում մի տեղ կաշխատի, կապրի։ Հրանտ Մաթևոսյան ◆ «Կե՛ր ու գլուխըդ ա՛ռ, փախչինք սրանցից»։ (Խաչատուր Աբովյան) ◆ —Հիմա զիս մինակ թողլով, գլուխդ կ'առնես թատրոն կ'երթաս։ Հակոբ Պարոնյան ◆ Նժույգը ձիապանին ձեռքեն պրծելով դեպի Բաբելոնի դաշտերը գլուխն առել փախեր է։ w:Վոլտեր ◆ —Դուք երկուսով իրար․․․ տղամարդու նման ասացեք, ես էլ գլուխս վերցնեմ մի տեղ կորչեմ։ Գրիգոր Բալասանյան ◆ Չեք ուզե՝ գլուխս շիտկեմ կերթամ Նաբաթ։ ◆ Չեր էլ կարծում ոչ ոք, որ նա գլուխը վեր կալած՝ գնում է կորչելու։ (Ղազարոս Աղայան) ◆ «Դե, ա՛ կնեգյ, եկ կլոխ եր օնինքյ քյինիքյ»։
  2. դեպի մի տեղ ուղղվել ◆ Ու չանիծելու համար իր մեկ հատիկը, գլուխը առավ աղջիկներուն տունը։ Հակոբ Օշական

◆ —Գարշելի է մեր իրականությունը, զզվելի, չար մարդկանցով լիքն է․ քիչ է մնում, որ մարդ գլուխն առնի, երթա՜, կորչի ու կորչի։ (Ավետիք Իսահակյան) ◆ —Ինծի նայե՛, էյիր [«եթե»] աս ալ պալըխճի [բալըխջի, «ձկնորս»] ընելու էլլաս նե [«եթե»], կլոխս կ'առնեմ կ երթամ չոճուխիս [չորջուխիս, «զավկիս»] հետ։ Եր

  1. մեկուսանալ, ինքն իր գլխի մնալ ◆ Գլուխներս առնենք, այսպես նստենք քարին,/ Տեսնենք, թե մեր գլխին ի՞նչ ես բերում։ Համո Սահյան

Գլուխն առնել 2[խմբագրել]

  1. տարածվել-իրեն ենթարկել ◆ —Էս անտերի քամին էլ ո՞րտեղից սար ու ձոր գլուխն առավ։ (Պերճ Պռոշյան)

Գլուխն առնել 3[խմբագրել]

  1. գինովցանել ◆ Գինին գլուխն առել է։ (Վահագն Դավթյան)

Գլուխն առնել 4[խմբագրել]

  1. վրան վերվնել ◆ —Կերթամ, որ ոչ ոքի մեղքի տակ չընկնեմ։ Դու էլ ինձանից հետո ոչ մեկի մեղքը գլուխդ չառնես։ (Խաչիկ Դաշտենց)

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Պետրոս Սարգսի Բեդիրյան, Հայերեն դարձվածքների ընդարձակ բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարանի Հրատարակչություն», 2011։