լեզուն բռնվել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն դարձվածք

  1. կաշկանդվել, կարկամել, չկարողանալ խոսել, լեզուն կապվել՝ կապ ընկնել ◆ -Հիմի իմը՝ հեչ, իմ լիզուս բռնվիլը մերս տեսավ թե չէ, իրա լիզուն էլ բռնվավ: (Մկրտիչ Սարգսյան) ◆ Հարցուց անանկ խռպոտ ձայնով մը որ աղերսարկուին լեզուն բռնվեցավ, մարդը բերանը չկրցավ բանալ: Արփիար Արփիարյան
  2. խոսելու, գանգատվելու համարձակություն չունենալ ◆ Հայն այնպես լավ մը կաշկանդված է և լեզուն բռնված՝ որ չէ կարող իր վիճակը բացե ի բաց հայտնել: (Մաթևոս Մամուրյան)

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Պետրոս Սարգսի Բեդիրյան, Հայերեն դարձվածքների ընդարձակ բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարանի Հրատարակչություն», 2011։