շունչը փչել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն դարձվածք

  1. մեռնել (+ (փխբ․)) ◆ Նաիրցի մի զավակի քացին անգամ բավական էր...որպեսզի նա հավիտենապես փչեր իր շունչը, և նա, իհարկե, փչեր իր շունչը: Եղիշե Չարենց ◆ Քիչ առաջ շունչը փչեց. մեռավ: Գևորգ Աճեմյան ◆ Նրա հոգու հատորը հողի տակ փչում էր իր վերջին շունչը: Ահ ◆ Եվ վերջին շունչը փչեց...վերջին անգամ անունդ արտասանեց: (Մաթևոս Մամուրյան) ◆ Գլխուն հասնող հրացանի կոթին հարվածը վերջին շունչը փչեց տվավ: Արշավիր Շիրակյան ◆ - Դիակը փոխադրած են հիվանդանոց ուր փչեր է «հոտին շունչ»ը: Վազգեն Շուշանյան ◆ «Եթե աներես պառավը սանդուղքի գլխից գլորվեր, հիմի շունչն ավանդած կլիներ»: Սերո Խանզադյան ◆ Գավառն է որ մահամերձ իր վերջին շունչը կ'ավանդե: «Զարթոնք» ◆ Ու շանթեցին, հարցրե՛ք, ո՞ւր է / Այն բազմամբոխ թրքին բանակ, / Սևափրփուր շունչն արձըկե / Զեյթունցիին ոտքերուն տակ: (Պերճ Պռոշյան)

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Պետրոս Սարգսի Բեդիրյան, Հայերեն դարձվածքների ընդարձակ բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարանի Հրատարակչություն», 2011։