շունչ փչել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն դարձվածք

  1. կենդանություն տալ՝ ներշնչել (փխբ․) ◆ Ազատ Աստվածն այն օրից, / Երբ հաճեցավ շունչ փչել, / Իմ հողանյութ շինվածքին / Կենդանություն պարգևել...: (Միքայել Նալբանդյան) ◆ Հիսուս իմ մեջ շունչ փչեց, հոգով դարձա ես կենդան: Խայամ ◆ Ի վիճակի չեղավ կենարար շունչ փչել քայքայվող քաղաքի սառած երակները: Եղիշե Չարենց

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Պետրոս Սարգսի Բեդիրյան, Հայերեն դարձվածքների ընդարձակ բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարանի Հրատարակչություն», 2011։