(արևմտհ․) հարձակվել ◆Վրա են թափվում մաս–մաս անում, տանում ուտում։ Մաթևոս Դարբինյան◆Ի՞նչ եք հենց հա՜ թափվել վրաս, /Թշնամի եմ հենց իմանաս։ Դերենիկ Դեմիրճյան◆—Թշնամիք աշխարհավեր բանակավ Սեբաստիո վրա կը թափին։ Պետրոս Դուրյան◆Ո՞ւմն ինչ գեթ արի [«վնաս տվի»], ախպեր, յա էն հանգին ի՞նչ ասի ձիզ, վուր էսղ՝ ադա [«այսքան»] հոքին վրես թափեցան մե բաշ «մի գլուխ»։
(վրան) հավաքվել՝ ընկնել ◆Տրեխավոր մարդիկ լցվում էին մեջը․ թափվում էին մեկը մեկի վրա, ինչպես ձկները տակառում։ Եղիշե Չարենց◆Բայց հանկարծ, այս ու այն կողմից վրա են թափվում գյուղացիք, բողոքում են։ Մաթևոս Դարբինյան◆Դե գելերի սովորությունը գիտեք էլի․ մինը թե վիրավորվեց - նրա վրա կըթափեն, կուտեն։ Էդպես էլ ձիավորին թող են անում, վրա են թափում էս վիրավորվածին։ Հովհաննես Թումանյան
հասնել (օգնելու և այլն) ◆Բոլորը վրաս թափվեցին և մի ակնթարթում հագցրի, սանրեցին ներկեցին ինձ։ (Վահրամ Փափազյան)◆Նայելն ու ուշաթափ գետնովը դիպչելը մին է լինում։ Պալատականներն իսկույն վրա են թափում երիտասարդին բռնում են։ Հովհաննես Թումանյան◆Վրա թափեցին Մինասն ու Սերոբը խառն ու արագ՝ երկու կողմեն տղու ձեռքերը պինդ թափ տալով։ Լևոն Շանթ◆Թափվեցան Սերգեյի վրա, որ ուշաթափվել էր։ (Մուրացան)
