Կաղապար:Օրվա բառ/Մարտի 20, 2016 թ.
Արտաքին տեսք
պոչ գո
Հայերեն
Դասական ուղղագրութեամբ՝ պոչ
վանկեր՝ պոչ
Ստուգաբանություն
Թերևս բնիկ հնդեվրոպական՝ *bouokio-՝ *b(h)(e)u- «փչել, ուռչել» արմատից. հմմտ. լատիներեն bucca «թուշ», շվեդերեն puk «ուռուցք, պալար»:
Գոյական
- կենդանիների մարմնի ետևից երկարող հավելվածական մասը, որ ողնաշարի շարունակություն է, ագի, ձետ ◆ Սանձի փոխարեն նրան բռնել էին տվել ավանակի պոչը: (Րաֆֆի) ◆ Պառավը վրա է հասնում, ցաքատով տալիս է, աղվեսի պոչը կտրում: Հովհաննես Թումանյան
- սողունների մարմնի ետևի նեղացած ու երկար մասը ◆ Որ վիշապ օձը եկել է ահա, եկել փաթաթվել, իր բերդը պատել, գլուխը դրել ետ պոչի վրա: Հովհաննես Թումանյան
- թռչունների մարմնի ետևի մասի փետրափունջը ◆ Աքաղաղի պոչ: Ծիծեռնակի պոչ: ◆ Ջրածտերն ուրախ ճկում էին, խաղացնելով պոչը: (Ակսել Բակունց)
- (փխբ․) որևէ շարժվող բանի վերջնամասը (սովորաբար հիմնական մասից նեղ կամ բարակ) ◆ Գիսավորի պոչ:
- սավառնակի ետնամասը
- մրգերի և բանջարեղենի կոթունը ◆ Ներսես բեյն իր սեփական ձեռքով, վարունգի թփերի մեջ փնտրում էր երկու-երեք փոքր վարունգ, ծաղիկը դեռ պոչին փոքրիկ փշերով, ինչպես երեխայի աղվամազը: (Ակսել Բակունց)
- (փխբ․) շարժվող զանգվածի՝ շարքի ևն վերջնամասը ◆ Կարավանի՝ շարքի պոչը դեռ չէր երևում:
- զանազան գործիքների կոթ ◆ Բահի՝ կացնի՝ գդալի պոչ:
- (փխբ․) Ծայր, երկարորեն ձգվող բանի (հոսանքի, ճանապարհի և այլն) վերջին կետը ◆ Պոչը հեռու Կապսի ծոցում, ալիքներն է (Շիրկանալը) հեռու նետում : Հովհաննես Հովհաննիսյան|շարունակել․․․]]