անծանոթ, չիմացված, չմբռնված, չճանաչված ◆Անծայր է գիշերը, անհայտ է ուղին։ Եղիշե Չարենց◆Անհայտ, անորոշ, անձև տենչերով Ձգտում է հոգիս հեռու, շատ հեռու։ (Ավետիք Իսահակյան)
(փխբ․) աչքի չընկնող, սովորական, հասարակ, աննշան, չնչին ◆Ամեն մի անհայտ բանվոր… հազար պոեմներ ունի։ Եղիշե Չարենց◆Այժմ նրան թվում էր, որ մի անհայտ համեստ աղջկա մեջ հանդիպում է հակառակը: (Շիրվանզադե)
չհայտնաբերված, չհայտնագործված ◆Եվ անհայտ էին երկրի կողմերը․ ո՞րն է արևելքը, ո՞րն՝ արևմուտքը, հարավն ու հյուսիսը։ (Հրաչյա Քոչար)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
