ափալ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ ափ•ալ 

  1. Թբիլիսի՝ դրություն, վիճակ, որպիսություն ◆ Թե միր ափալը կու հարցնիս, կանք, վունցոր էլիր ինք: (Գարեգին Սևունց)
  2. Գաղտնիք, միտք ◆ Ի՞նչ կուլեր, վուր իմ ափալը ձիին չէիր ասի: (Գարեգին Սևունց)
  3. իրողություն, եղելություն ◆ Շատին ափալ եմ ձեզ պատմում: (Գարեգին Սևունց)

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։