բեհուդա

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ բե•հու•դա 

  1. Արարատյան, Ջավախք՝ զուր, անօգուտ ◆ Բա հենց գիտես՝ ես բեհուդա եմ բռնո՞ւմ։ Հովհաննես Թումանյան ◆ Գիտե՞ս, թե էդ կռիվներին մեր ազգին մեջտեղը բեհուդա ինչքան փչացան։ (Էմինեան ազգագրական ժողովածու)

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։