բնատա

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ բ(ը)•նա•տա 

  1. Արարատյան, Բաղեշ, Կարին, Ղարաբաղ, Նոր Բայազետ, Վան՝ գութանի հաստ շղթան, որ ձգվում է մինչև առաջին լուծը՝ հորիկը ◆ Բնատեն ասավ. «Իմ ձեռիս ա գութանի կեսը, չիմ ինձ են մտիկ անըմ ծերատենից դեսը»։ Ահ ◆ Քո խանած ծառեր, բնատա ըլի, անճախ տանա։ Ահ ◆ Դավիթ բռնեց բնատի ճոթ։ Սասնա ծռեր
  2. Վան՝ սայլի մասերից մեկը
  3. Վան՝ կալ անող եզների ցռուկը՝ դունչը կապելու փայտյա օղ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։