գյուգյում

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ գյու•գյում 

  1. Մուշ` պղնձե նեղաբերան սափոր, ջրաման ◆ Ամեն մարդ իրա գյուգյումն էր պահում: Հովհաննես Թումանյան ◆ Նրա ամեն մի ծառի տակին մի գյուգյում ոսկի ա փորած: Հովհաննես Թումանյան ◆ Ախպուրի մոտ տեսա կյարմիր շորեր կեցած այանները, ջայելը, պառավ օշանակները գյուգյումները ուսներին տիրած ճյուր ան կըրում: ԽԱԹ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. Ջավախք` գյուգյում ծաղիկ - ծաղկի տեսակ, փուշ ծաղիկ ◆ Դաշտերում... լինում են հետևյալ ծաղիկները՝ անթառամ, փուշ կամ գյուգյում ծաղիկ: (Աշոտ Հովհաննիսյան)

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։