զալըմ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ ազ•լըմ 

  1. Ղարաբաղ, Ղազախ, Հավարիկ, Ուրմիա, Նոր Նախիջևան, Ամասիա, Արաբկիր, Վան, Մոկս՝ շատ ճարպիկ, համարձակ, ամեն ինչ ձեռքից եկող (մարդ) ◆ Մեր զալում լակոտը (Միկիտան Սաքոն) մոր կոճակ կտրող է եղել: (Պերճ Պռոշյան)
  2. դաժան, անագորյուն, անգութ մարդ ◆ Խոսքը արյուն, գործը արյուն, մի զալում ու զոռբա խունխար: (Ավետիք Իսահակյան) 20
  3. կատաղի, մոլեգին ◆ (Սաքոն) ձեն արավ կանչեց զալում շներին: Հովհաննես Թումանյան ◆ Մ' էրթար, կ'ասի ախչիկ,, տու սաղ չես տառնա, դև Գորգոչան զլըմ գազանի, ինոր մախ չըկա: (Գարեգին Սրվանձտյան)
  4. շատ չափազանց Կաղապար:օն
  5. ուժեղ, սաստիկ ◆ Զալում ցուրտ:

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։