զառափ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ զա•ռափ 

  1. Արարատյան, Թբիլիսի՝ զառաֆ
  2. Մուշ, Ապարան՝ ոսկերիչ ◆ Համքարությունը մեզ համար փառավոր և ճոխ երեկույթ և ընթրիք պատրաստեց զառափ Գիքոյի տանը։ (Պերճ Պռոշյան)
  3. Սառաֆ, սեղանավոր, լումայափոխ, դրամների փոխանակությամբ զբաղվող մարդ։ ◆ Պառավը վերուց քարը տարավ քաղաք խուրդելու, Տարավ զառաֆի մոտը։ Աշոտ Հովհաննիսյան

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։