թարիֆ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ թա•րիֆ 

  1. Թբիլիսի, Ղարաբաղ, Նոր Բայազետ, Նոր Նախիջևան, Կարին, Շամախի, Համշեն՝ գովք, մեծարանք ◆ Թարիփըտ դավթար եմ արի, փիլ պիտի, որ գիրքն տանե: (Սայաթ-Նովա)
  2. Թբիլիսի, Չարմահալ՝ պատմություն, զրույց, հեքիաթ
  3. գովք անող, գովաբանող ◆ Գուզիմ բերանս բաց անիմ, գովքըտ ասիմ թարիփի պես: (Սայաթ-Նովա)
  • թարիֆ՝ թարիփ անել՝ էնել՝ ընել
  1. գովել, գովերգել ◆ Ես Ջիլավանց Զաքարն եմ լոռեցի, քո թարիփը արի , քեզ գովեցի: Ահ
  2. Բասեն՝ պատմել, ասել, հաղորդել ◆ Շատ բան կա ասելու, շատ բան կա թարիֆ անելու: (Գարեգին Սևունց) ◆ Ախչիկը թարիֆ կէնե, կըսե,- ես ֆիլանքյասին հարսն եմ...հազներըս հանին, ընձի ձգին ցածր: (Հայ ժողովրդական հեքիաթներ) ◆ Գիշեր Պետրոս աղայի կնիկ թոմար էղելութունը թարիֆ եր արեր աղջկան: (Հայ ժողովրդական հեքիաթներ)
  3. Ախալցխա՝ հանձնարարել, պատվիրել ◆ Էս մարդը ծառային թարիֆ էրավ, թը դու էս տղին գլոխը կաղաս: (Ձեռագիր)
  4. Համշեն՝ նշմարել, նկատել,
  5. Բաղեշ, Բասեն՝ բացատրել

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։