թուլա

Վիքիբառարան-ից

Հայերեն բարբառային բառ

Վանկեր՝ թու•լա 

  1. շան՝ գայլի և այլնի ձագ, լակոտ ◆ Դու միայն կվնգստաս ժանգ-ժանգ թուլի պես, բայց կժել կարող չես: (Ղազարոս Աղայան) ◆ Գացի թառնենք թազա հաց, Անտեր թուլան զիս էխած, փախա էլա վըր դարին, Հավար արի իմ յարին: (Գարեգին Սրվանձտյան) ◆ Էտ առյուծին, հալա թուլա վախտը, իրանին շահըն ար բադարկա տվալ Մելիքին: (Հայ ժողովրդական հեքիաթներ)

Արտահայտություններ[խմբագրել]