լալո

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ լա•լո 

  1. Ղարաբաղ, Մալաթիա, Կեսարիա, Տարենտե, Վան՝ խելքը մի քիչ պակաս, հիմար ◆ Այս հարբեցող լալոն ինձ անհասկացող Թաթոսի տեղ ա դնում, չբռնե՞մ վզից և այգի նետեմ: Գուրգեն Մահարի
  2. համր

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։