խամահանուկ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ խա•մա•հա•նուկ 

  1. Ղազախ, Շիրակ, Գանձակ՝ խամից նոր հանված և լծելու վարժեցրած (եզ, գոմեշ, ձի) ◆ Մի խամահանուկ աչառ բերեց լծեց: Սահակ Ամատունի
  2. հեծնելու համար նոր վարժեցրած (ձի)

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։