խատնել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն բարբառային բառ

վանկեր՝ խատ•նել 

  1. Մոկս, Շատախ, Ակն, Ուրմիա՝ (անարգ․) սատկել, մեռնել ◆ Շունըմ խատեր ու խոտ կը կյեր։ (Մարո Մուրադյան) ◆ Թըխ գնա շան պես խառնի: Սասնա ծռեր

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. Ոտքդ խատնեմ քե խատնեմ, Շատ եմ խնդրում, աղաչում եմ, մի՛ մերժիր. խղճա ինձ ◆ Քեզ տանելու ենք էկեր, մարդիկ լացուր, ոտքդ խատեմ լի, դուն մեզ խնդացուր (հարսնառ գնացող կանայք հարսին դիմելիս)։ (Գարեգին Սրվանձտյան) ◆ Քե խատնեմ, փշուրմ հաց տու, անոթի մեռանք։ (Ձեռագիր)

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Հայոց լեզվի բարբառային բառարան («Նաիրի» հրատարակչություն), Երևան, «ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիա», 2001-2002 — 2792 էջ։