խիզան

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ խիզան

վանկեր՝ խի•զան 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Արարատյան, Լոռի, Գանձակ, Ղազախ՝ Շամախի, Պապեն, Չարսանճագ՝ ԽԵԶԱՆ, Ղրբ․ Մղր․

  1. Ընտանիք, գերդաստան (կին և երեխաներ)։ ◆ Եմիշ առնում, բերում իրենց խիզաղանոցը ուրախացնում ։ (Խաչատուր Աբովյան) ◆ Մեր խիզանը ո՞նց են ։ (Ձ)
  2. Ընտանիքի իգական սեռի անդամներ (կին, աղջիկ)։ ◆ Էս մեր խիզանոցն էլ աստված բարի տա, օխտը սվաթ փսփսում են ։ (Պերճ Պռոշյան)
  3. Զավակ, երեխա։ ◆ Կնանիք առան իրանց խիզանոցը, գնացին։ (Պերճ Պռոշյան) ◆ Աստոծ ըղաչանքիս լսեց, մը տղա խեզան տվավ (Խաթ․)։ ◆ Էս թաքավերիս էլ իսկի խեզան ինում չիլալ (ՀԺՀՔ.)։

Փոխառություն՝ թերևս պարսկերեն xīzān, որտեղից՝ վրացերեն xizani «փախստական»:

Գոյական

  1. ընտանիք ◆ Կարմիր շորով մի խիզան, ընկավ ձորը մի կածան։ Հովհաննես Թումանյան
  2. իգական սեռի անձ, կին, աղջիկ
  3. ընտանիքի անդամ ◆ Արզումանն էլ խիզան է, մեր խիզանը, -մտածեց Սալբին։ (Ակսել Բակունց)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. (նորբ․) աղջիկ զավակ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Թարգմանություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Ալինա Մուրադյան, Նորածանոթ բառերի բացատրական բառարան (Իմաստասեր Անանիա Շիրակացի համալսարան), Երևան, 2006 — 60 էջ։